+ نوشته شده توسط سعید انصاریان در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 و ساعت
15:19 |
عبور
با من تمام پیاده روهای شهر هم پرسه اند...
درباره وبلاگ
/ سعید انصاریان/
نویسنده(كاما) شاعر و
دانشجوي كارگرداني سينما
از جغرافیای همیشه ی جنوب(نقطه)
بي شباهت به هيچ مقدمه اي
سلام
به كوري چشم همه ي خداحافظي ها
وقتي هرم هندسه ي سياست هستي خشت كوچكي كم داشت با ديپلماسي موفقي ، در پركارترين ماه سال ، خردادِ بهار ، به عرصه ي بودن آمدم ؛ مأموريتم تقويت اراده ي مسئولين اجرايي جنبش جمهوري جوهر ، از همه مهمتر قلم بود .
در ابتداي راه ، اين خشت خام پيكره ي عظيم هرم را آزار مي داد . ولي تحمل عجيب اين سيستم تحول عجيبي از همان ابتدا ، در من بوجود آورد .
مي انديشيدم اما به تفاوت انديشيدني كه با ديگران داشتم . وقتي هم سن و سالهايم با گِل بازيهاي كودكانه آرشيو خاطرات آينده شان را پر مي كردند ، من در مورد اهمييت اين كار بر روح و روان آنها انشا مي نوشتم . با تَرَك برداشتن انارهاي باغ پدري ام سخن ها گفته ام و معماي بلند سپيدار كه هرگز ستون فقراتش انحراف نمي يافت ، دغدغه ي دراز دم غروب نشستن بر بلنداي تپه ي گچي روستايم بود .
در چينش و بازيگرداني بازيكنان ، متخصص بودم ولي چون فوتبالم به شدت بد بود ، هيچ كس به انديشه هاي نوين من كه به اهميت جناح ها در سياست سبز فوتبال و تنش سالم تكل، پي برده بودم ، اهميت نمي داد.
در حسرت ديدن روي ماه بابونه از دامنه ي محدود خانه فراتر رفتم تا دامنه ي دلواپسي هاي آبي مادرم را افزايش داده باشم .دل را به ظرافت هاي ظريف طبيعت سپردم وبجاي انتقاد بيهوده از ساختار زشت كفتار ، به دست هنرمندي كه اين شاهكار ظريف را به اين زيبايي ، زشت خلق كرده است ، آفرين مي گفتم.
بزرگ و بزرگ تر شدم ولي از تعامل روزمره با گنجشك ها كه از قانون قبيله ي خيابان خسته شدند ، خسته نمي شدم.
دغدغه هاي قشنگ كودكي ام را بواسطه ي توقعات مسخره ي زندگي و نابساماني هاي اجتناب ناپذير بلوغ در پس كوچه ي هياهوهاي هيجان انگيز نوجواني ام گم كردم .
روزگار بي هيچ درك درستي از سطر سطر كتاب درونم مرا ورق زد ، تا امروز حتا تمايلي به فوت كردن شمع هاي كيك جشن تولدم ، نداشته باشم ؛
ورق خوردم ، به راحتي
در پشت دل نوشته هايم ، آنسوتر از دفتر انديشه ها، فارغ از دغدغه های کسل کننده ی اطرافیان با تنفسی هرازگاهی فراسوی روشن روبروم را مرور می کنم، بی هیچ توقعی از زندگی؛
در پایان از همه ی کسانی که در خوانش و دریافت این سرگردانی به مشکل برخورده اند، رسمن عذر خواهی می کنم.
به امید روزی که نمی دانیم کی و کجا...
نویسنده(كاما) شاعر و
دانشجوي كارگرداني سينما
از جغرافیای همیشه ی جنوب(نقطه)
بي شباهت به هيچ مقدمه اي
سلام
به كوري چشم همه ي خداحافظي ها
وقتي هرم هندسه ي سياست هستي خشت كوچكي كم داشت با ديپلماسي موفقي ، در پركارترين ماه سال ، خردادِ بهار ، به عرصه ي بودن آمدم ؛ مأموريتم تقويت اراده ي مسئولين اجرايي جنبش جمهوري جوهر ، از همه مهمتر قلم بود .
در ابتداي راه ، اين خشت خام پيكره ي عظيم هرم را آزار مي داد . ولي تحمل عجيب اين سيستم تحول عجيبي از همان ابتدا ، در من بوجود آورد .
مي انديشيدم اما به تفاوت انديشيدني كه با ديگران داشتم . وقتي هم سن و سالهايم با گِل بازيهاي كودكانه آرشيو خاطرات آينده شان را پر مي كردند ، من در مورد اهمييت اين كار بر روح و روان آنها انشا مي نوشتم . با تَرَك برداشتن انارهاي باغ پدري ام سخن ها گفته ام و معماي بلند سپيدار كه هرگز ستون فقراتش انحراف نمي يافت ، دغدغه ي دراز دم غروب نشستن بر بلنداي تپه ي گچي روستايم بود .
در چينش و بازيگرداني بازيكنان ، متخصص بودم ولي چون فوتبالم به شدت بد بود ، هيچ كس به انديشه هاي نوين من كه به اهميت جناح ها در سياست سبز فوتبال و تنش سالم تكل، پي برده بودم ، اهميت نمي داد.
در حسرت ديدن روي ماه بابونه از دامنه ي محدود خانه فراتر رفتم تا دامنه ي دلواپسي هاي آبي مادرم را افزايش داده باشم .دل را به ظرافت هاي ظريف طبيعت سپردم وبجاي انتقاد بيهوده از ساختار زشت كفتار ، به دست هنرمندي كه اين شاهكار ظريف را به اين زيبايي ، زشت خلق كرده است ، آفرين مي گفتم.
بزرگ و بزرگ تر شدم ولي از تعامل روزمره با گنجشك ها كه از قانون قبيله ي خيابان خسته شدند ، خسته نمي شدم.
دغدغه هاي قشنگ كودكي ام را بواسطه ي توقعات مسخره ي زندگي و نابساماني هاي اجتناب ناپذير بلوغ در پس كوچه ي هياهوهاي هيجان انگيز نوجواني ام گم كردم .
روزگار بي هيچ درك درستي از سطر سطر كتاب درونم مرا ورق زد ، تا امروز حتا تمايلي به فوت كردن شمع هاي كيك جشن تولدم ، نداشته باشم ؛
ورق خوردم ، به راحتي
در پشت دل نوشته هايم ، آنسوتر از دفتر انديشه ها، فارغ از دغدغه های کسل کننده ی اطرافیان با تنفسی هرازگاهی فراسوی روشن روبروم را مرور می کنم، بی هیچ توقعی از زندگی؛
در پایان از همه ی کسانی که در خوانش و دریافت این سرگردانی به مشکل برخورده اند، رسمن عذر خواهی می کنم.
به امید روزی که نمی دانیم کی و کجا...
Powered By
BLOGFA.COM
...
سلام به همه ی دوستان
شاید اصلن به جز بعد ادبی از ابعاد دیگه ی خودم مثل شرکت در تشکیلات و مباحث سیاسی توی این وب لاگ ننوشتم شاید به همین خاطر یه هفته درگیری باخودم تصمیم گرفتم این مطالب و عکسها رو اینجا قرار بدم...
به هر حال این هم بعد انکار ناپذیر زندگی منه...
عکسها مربوط به حضور مهدی کروبی در دانشگاهمونه که به دعوت تشکل ما انجام گرفت و چون اجرای برنامه با من بود تصمیم گرفتم عکسها رو اینجا قرار بدم...
ورود به سالن کنفرانس دانشگاه
هنگام پخش سرود ملی
مهدی کروبی به اتفاق جمیله ی کدیور و پور نجاتی در سالن کنفرانس دانشگاه
قرار گرفتن پشت تریبون
...
این هم از "خیلی از سایتها اخلال گری نوشتند من میگم" اعتراض یکی از افراد حاضر در جلسه نسبت به حرفهای کروبی
این هم "عکس پشت زمینه رو میگم" یکی از تصاویری بود که برای این برنامه که اسمش رو قسم به اسم آزادی گذاشته بودیم طراحی کردم
و این هم من که یکی از راحت ترین اجراهامو داشتم و خدا رو شکر همه از اینکه تونستم برنامه رو به خوبی مدیریت کنم راضی بودن...
اینم رفتن کروبی
راستی به احتمال زیاد این هفته هم میزبان میر حسین موسوی خواهیم بود و باید بگم دعوت ما از کاندیداها اصلن به معنای حمایت از اونا نیست
عکسهای دیگری هم از این برنامه بازهم دارم که شاید بعدن تو وب لاگ قرار دادم...
تا بعد...
....
+ نوشته شده توسط سعید انصاریان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388 و ساعت
12:40 |
اولین مجموعه ی شعر سعید انصاریان به دلیل سانسور های بیش از حد و بنیادین وزارت فرهنگ! و ارشاد اسلامی تا اطلاع ثانوی چاپ نخواهد شد.
لازم است بدانید این مجموعه که با حدود ۱۳۰ صفحه به وزارت مذکور!! ارسال شد هنگام صدور مجوز چیزی حدود ۹۶ صفحه از آن باقی مانده بود.
یکی از دلایل راه اندازی این وب لاگ نیز گذاشتن شعرهای حذف شده بود که در ادامه خواهید خواند.
به هرحال خدا دانا و مهربان است!
+ نوشته شده توسط سعید انصاریان در شنبه بیستم بهمن 1386 و ساعت
17:52 |
نمی دونم چرا ولی یه حسی بهمون گفت با این غزل شروع کنیم البته شاید...
برای هیچکس
۱
یک من که فقط شبیه با من لطفن
یک وسوسه ی همیشه رفتن لطفن
حالا که گریز ناگزیرم ، تنها
یک شانه برای گریه کردن لطفن
بر روی دلم نوشته که آئینه است
یعنی که فقط، فقط که نشکن لطفن
با اینهمه درد، غربت و تنهایی
یک راه برای دل نبستن لطفن!
+ نوشته شده توسط سعید انصاریان در شنبه سیزدهم بهمن 1386 و ساعت
16:43 |